Powered by Blogger.

Հաշվիչ

Яндекс.Метрика

Ընդհանուր դիտումներ

Tuesday, July 8, 2014
Ի՞նչ ենք հասկանում արվեստ ասելով: Ի՞նչ սահմանումներ ունի այդ հասկացությունը կամ տերմինը: Ըստ համացանցային տեսեկությունների՝ արվեստը հասարակական գիտակցության ձև է, մարդու ստեղծագործ աշխատանքի և հոգևոր իրականության արտացոլումն է գեղագիտորեն, գեղարվեստական կերպարների ստեղծագործությունը իրացվում է արվեստի տեսակների միջոցով: Իսկ ի՞նչ է այն իրականում…Ունի՞ արդդյոք սահմանումներ, ո՞վ է տվել այդ սահմանումները…Հարցեր, որոնք չունեն պատասխան:
Արվեստը հասարակական գիտակցության ձև է, ,արդու ստեղծագործական աշխատանքի և հոգևոր մշակույթի տեսակ, իրականության ճանաչման յուրահատուկ եղանակ: Այն ծագել է դեռևս հին քարե դարում:

Արվեստն իրականություն է, արտացոլվում է գեղագիտական, գեղարվեստական կերպարների միջոցով: Արվեստի արտացոլման առարկան իրականության գեղագիտական երևույթներն են, այն է՝ կյանքի ողբերգական կամ հերոսական, վեհ կամ նսեմ, և հատկապես՝ գեղեցիկ կողմերը: Իրականության գեղագիտական ճանաչումն ու մարդու գեղարվեստական ստեղծագործություններն իրացվում են արվեստի տարբեր տեսակների միջոցով: Գեղարվեստական երևույթներն ընկալվում են տեսողությամբ, լսողությամբ, ինչպես նաև սինթեզված, այսինքն՝ և՛ տեսողությամբ, և՛ լսողությամբ: Դրան համապատասխան՝ արվեստը բաժանվում է նկարչության, երաժշտության, կինոյի, թատրոնի, ճարտարապետության, քանդակագործության, օրնամենտի (զարդարված), պարի, խոսքի (գրականություն) և այլ ձևերի: Սակայն արվեստի տարբեր ձևերի միջև սահմանները հարաբերական են, դրանք երբեմն միահյուսվում են և զուգակցվում են իրար: Իրականության գեղարվեստական արտացոլումն ու ճանաչումը բարերար ներգործություն է ունենում մարդկանց գիտակցության և զգացմունքների վրա, որովհետև արվեստում արտահայտվածը հարաբերակցվում է արվեստագետի իդեալի հետ: Պատկերելով ժամանակի տգեղ երևույթները՝ արվեստագետը ժամանակակիցներին ստիպում է վերապրել այդ երևույթներն անբարյացակամության զգացումով և ձգտել դեպի գեղեցիկը և վեհը:
 Արվեստը տվյալ ժողովրդի հոգեկան կերտվածքի, նրա պատմության, կյանքի և կենցաղի, երազանքների ու ձգտումների ճշգրիտ և ընդհանրացված պատկերն է: Թերևս պատմական ոչ մի փաստաթուղթ այնքան հարազատորեն չի մեկնաբանում տվյալ ժողովրդի հոգևոր զարգացման պատճառները, նրա քաղաքակրթության մակարդակը, որքան  նրա մշակույթը, դիցաբանությունը, էպոսը, գրականությունը, ճարտարապետությունը, կերպարվեստը, երաժշտությունը և այլն:
 Յուրաքանչյուր ժողովրդի հազարամյա պատմությունն իրեն կտակում է բազմաթիվ և բազմակողմանի մշակութային ժառանգություն, որի մեջ այդ ժողովրդի  անցյալն է, պատմական հիշողությունը, ստեղծագործական սխրանքը, այն ինչը եղել է ազգային գոյատևման պայման և իրավունք տվել ապրելու և ստեղծագործելու: Մշակութային ժառանգությունը կապն է սերունդների հետ, այն աղբյուրը, որից սկիզբ են առնում և սնվում բարոյագաղափարական, հոգեբանական և գեղարվեստական ձգտումները: 
 Յուրաքանչյուր ժողովուրդ  մշտապես հետամուտ է աշխարհում ծնունդ առնող մշակութային նոր գաղափարների, ձգտում է ընթանալ նրան համաքայլ, նա իր արվեստը չի կղզիացնում, չի պատսպարում և ձգտում է իր մասնակցությունը բերել:
 Արվեստն այն կախարդական միջոցն է, որով ժողովուրդները փոխադարձաբար ճանաչում և հասկանում են միմյանց հոգեբանությունը: Արվեստի ծագման և էության մասին կան բազմաթիվ տեսություններ և տարակարծություններ. ոմանք այն համարել են կենսաբանորեն մարդուն տրված բացարձակ ոգու Աստվածային հայտնության արդյունք, ոմանք էլ՝ հակադրվելով՝ գտնում են, որ արվեստի առաջացման աղբյուրն աշխատանքն է, ուստի, արվեստը սոցիալական է և՛ իր ծագմամբ, և՛ իր էությամբ:
Նախնադարյան հասարակության մարդկության ամենավաղ և ամենաերկարատև ժամանակաշրջանն է, որի ուսումնասիրումն ու պարզաբանումը շարունակվում է մինչև օրս: Այն ընդունված է բաժանել երեք հիմնական փուլերի.
Ø  Քարե դար
Ø  Բրոնզի դար
Ø  Երկաթի դար
Ըստ Մորգանի տեսության, որը նույնպես լայն տարածում ունի գիտության մեջ, այդ բաժանումները անվանվում են.
Ø  Վայրենության ժամանակաշրջան(հավաքողների)
Ø  Բարբարոսության ժամանակաշրջան(պահեստավորողների)
Ø  Քաղաքակրթության ժամանակաշրջան(արտադրողների)


0 comments: